കുറെ ദിവസം ആയി ടിവി യില്‍ പല ചാനെലുകളിലും  മിമിക്രി എന്നാ പേരില്‍ പഴയ മഹാന്മാരായ നമ്മുടെ നടന്മാരെ അധിക്ഷേപിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള കാട്ടിക്കൂട്ടലുകള്‍ ഒരുപാട് ഉണ്ടായി വരുന്നു .... എന്ത് ഉദ്ദേശത്തോടെ ആണ് ഇവര്‍ ഇത് ചെയ്യുന്നതെന്ന് അറിയില്ല .. വളരെ അസഹ്യമായ രീതിയിലാണ്   സത്യന്‍ മാഷെയും ശ്രീ  പ്രേം നസീറിനെയും  പോലുള്ള മഹാന്മാരായ നടന്മാരെ  ഇങ്ങനെ സമൂഹത്തിന്റെ മുന്‍പില്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്നത് .. കേരള ഫിലിം ഇന്ടസ്ട്രി ഇന്ന് ഈ നിലയില്‍ എത്തിയതില്‍ ഈ നടന്മാര്‍ക്കുള്ള പങ്ക് ചെറുതല്ല.... ഇത്തരത്തിലുള്ള കോപ്രായങ്ങള്‍ക്ക്‌ എതിരെ സമൂഹം പ്രതികരിക്കേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു ...

അവസരോചിതം

ഇനി മുതല്‍ എല്ലാ കാര്യത്തിലും   അവസരോചിതം ആയി   പെരുമാറണം  എന്ന് പുതുവര്‍ഷത്തില്‍ അവള്‍ തീരുമാനിചു ...  ഒക്ടോബര്‍ മാസത്തില്‍ നടക്കുന്ന    പിജി  എന്ട്രന്‍സ് എക്സമിനു വേണ്ടി അവള്‍ നേരത്തെ തന്നെ പഠനം ആരംഭിച്ചു .... പക്ഷെ പഠനത്തിന്റെ തീവ്രത വളരെ കുറഞ്ഞു പോയത് കൊണ്ട് അവള്‍ക്ക് പഠിച്ചു എത്താന്‍  പറ്റിയില്ല ... പരീക്ഷയുടെ രണ്ടു  ആഴ്ച മുന്‍പേ തന്നെ അവള്‍ നിരാശയായി ... ഇത് ഇനി പഠിച്ചാല്‍ എത്തില്ല എന്നാ ചിന്തയാല്‍ അടുത്ത വര്ഷം ആദ്യദിവസം വരുന്ന പിഎസ് സി പരീക്ഷക്കായി പഠനം ആരംഭിച്ചു .. പിജി പരീക്ഷയുടെ തലേ ദിവസം പോലും പി എസ് സി പരീക്ഷക്കായുള്ള കഠിന പരിശ്രമത്തിലായിരുന്നു അവള്‍  ... പിജി പരീക്ഷ എങ്ങും ഇല്ലാതെ കഴിഞ്ഞു  ... ദിവസങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി... പുതുവര്‍ഷം വന്നെത്തി ... നാളെ പി എസ സി എക്സാം .... അവള്‍  പഠിക്കുകയാണ് .... അടുത്ത ഒക്ടോബറില്‍ വരാന്‍ പോകുന്ന പിജി എക്സാമിനായി .....

     ഇന്നലെ   മുഴുവന്‍ ന്യൂസ്‌ കാണുക ആയിരുന്നു ....  സാധാരണയായി  ചാനലുകാര്‍ കെട്ടിപ്പൊക്കുന്ന വിവാദ വിഷയങ്ങളില്‍ തല പുകഞ്ഞു പോകണ്ട എന്ന് കരുതി ആ ഭാഗത്തേക്ക് പോകാറെ ഇല്ല.... പക്ഷെ രണ്ടു ദിവസം ആയി നെഞ്ചില്‍ തീയാണ് .... ഒരു പെണ്‍കുട്ടി തലസ്ഥാന നഗരിയില്‍ ക്രൂരമായ രീതിയില്‍ കൂട്ട മാനഭംഗം ചെയ്യപ്പെട്ടിറ്റ് ഒന്ന് പ്രതികരിക്കാന്‍ ആരും മുന്നോട്ടു വരുന്നില്ലല്ലോ എന്ന് വിചാരമായിരുന്നു മനസ്സില്‍ .... എന്തായാലും ജനങ്ങള്‍ പ്രതികരിച്ചു .... ഏറ്റവും പരമാവധി ശിക്ഷ ആ കുറ്റവാളികള്‍ക്ക് കിട്ടാന്‍ ഉതകുന്ന രീതിയില്‍ ശക്തമായ ജനരോഷം ഡല്‍ഹിയില്‍ നമ്മള്‍ കണ്ടു ....    ഇങ്ങനെയുള്ളവ എവിടെയും ആവര്‍ത്തിക്കാതിരിക്കാന്‍ ഇതൊരു പാഠമാവട്ടെ ....

ഹലോ ഫ്രണ്ട്സ് .... 2 ദിവസം ആയി നല്ല സുഖം ഇല്ല .... കോള്‍ഡ്‌ ആയെന്നു തോനുന്നു .... ക്ലിനിക്കില്‍ പോലും പോകാന്‍ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ .... എന്നാലും സാരം ഇല്ല ... വെറുതെ ഇരിക്കാനും ഒരു സുഖം ഉണ്ട് .... 

ഇന്ന് വീടിലെ പഴയ കപ് ബോഡ്  ഒന്ന് ക്ലീന്‍ ചെയ്യാന്‍ നോക്കിയപ്പോളാണ്   കോളേജില്‍  പഠിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍  ഇട്ടിരുന്ന ഒരു ചുരിദാര്‍ കണ്ടത് ..... കോളേജ് കാലത്ത് അത്  എനിക്ക്  ഒരുപാട് ഇഷ്ടം ആയിരുന്നു ...  ഒരു   ഓണത്തിന് വല്യമ്മ വാങ്ങി തന്നതായിരുന്നു... ഇഷ്ടം കൂടി പോയത് കൊണ്ട് ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ വിശേഷ അവസരങ്ങളില്‍ മാത്രമേ അത് ഇട്ടിട്ടുള്ളൂ ....  എന്തായാലും ഇന്നൊന്നു ഇട്ടുനോക്കാമെന്ന് കരുതി ... ഇടാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോലല്ലേ രസം .... ഒരു വിധത്തിലും അതിന്റെ ഉള്ളില്‍ കയറിക്കൂടാന്‍ എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല ....  അപ്പോള്‍ ആണ് ആ ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന സത്യം ഞാന്‍ മനസിലാക്കിയത് .... ഞാന് അത്രമാത്രം  വണ്ണം വെച്ചിരിക്കുന്നു ... അല്‍പനേരം എന്ത് ചെയ്യണം എന്നറിയാതെ  തരിച്ചിരുന്നു .... ഈ വിഷമം മറക്കാന്‍ ടിവി ഓണ്‍ ചെയ്തതാ അപ്പോള്‍ അതിലും രസം .... മെലിഞ്ഞു മെലിഞ്ഞു ചാവാന്‍  ആയവരുടെ ഫാഷന്‍ ഷോ .... എനിക്ക് വയ്യ .... ഇത് എന്നെക്കൊണ്ട് ഡയറ്റ് ചെയ്യിപ്പിച്ചേ അടങ്ങൂ  എന്നാ  തോന്നുന്നത് ..ഇനി  മുതല്‍ ചോറ് വേണ്ടാ ... പകരം ഓട്സ് ആക്കാം .... രാത്രി ചപ്പാത്തി .... രാവിലെ അര മണിക്കൂര്‍ നടക്കാം .... കാത്തിരുന്ന് കാണാം എന്താ സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് .... ഒരു മാസം കൊണ്ട് സുസ്മിത സെന്‍ ആകാന്‍ പറ്റ്വോ ന്നു ഞാനൊന്ന് നോക്കട്ടെ .... അല്ല പിന്നെ .....!!

ഇന്ന് ഉസ്താദ് ഹോട്ടല്‍ ഫിലിം കണ്ടു.... വളരെ കാലത്തിനു ശേഷം ഒരു നല്ല ഫിലിം കണ്ട സന്തോഷം  ....  കൊഴിക്കോടന്‍ ബിരിയാണി കഴിച്ച സുഖം....  മധുരയില്‍ പാവങ്ങള്‍ക്ക് ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കുന്ന നാരായണ്‍ കൃഷ്ണനെ കണ്ടപ്പോള്‍ സന്തോഷം തോനി ..... പക്ഷെ ഇതൊക്കെ ഫില്മില്‍ മാത്രം സംബവിക്കുന്നതല്ലേ എന്നാണ് കരുതിയത് ... പക്ഷെ നാരായണ്‍ കൃഷ്ണനെന്നതു ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ ആളുടെ കഥ ആണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞെട്ടലാനുണ്ടായത്....ഒരു വലിയ ഹോട്ടലില്‍ ഷെഫ് ആയിരുന്ന പാലക്കാട്ടുകാരന്‍ മധുരയിലെ പാവങ്ങളുടെ ദൈവം ആയിത്തീര്‍ന്നത് എങ്ങനെ എന്നു വായിച്ചപ്പോള്‍ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു .....ദൈവം അദ്ദേഹത്തിനു നന്മ മാത്രം വരുത്തട്ടെ എന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നു .....  ഉള്ളില്‍ ആരോ മന്ത്രിക്കുന്നു .... ഇസ് ദുനിയാ മേ  ജനനത് ഹോ തോ യഹി ഹേ .....   യഹി ഹേ... യഹി ഹേ ....

ഇന്ന് വൃശ്ചികം  ഒന്ന് .... പുതിയ മാസം ആരംഭിക്കുന്നു .... ഈ മാസം എങ്കിലും നന്നായി പ്ലാന്‍ ചെയ്യണം.. ഒന്നും മറക്കാതെ ചെയണം ... കഴിഞ്ഞ മാസത്തിലും ഇതു തന്നെ പറഞ്ഞതാ  ... അത് കഴിഞ്ഞല്ലോ .... ബാംഗ്ലൂരില്‍ നല്ല തണുപ്പാണ് .... രാവിലെ എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ പോലും തോനില്ല... നാട്ടില്‍ മഴക്കാലത് പനി പിടിച്ച ചാറ്റല്‍ മഴയിലേക്ക് നോക്കി പുതച്ചു മൂടി കിടക്കുമ്പോള്‍ ഒരു സുഖം ഉണ്ടല്ലോ .... ആ ഒരു സുഖം ഇപ്പോള്‍ ഇവിടെയും ഉണ്ട് ..... അതിരാവിലെ  കാപ്പി ഊതി കുടിക്കുമ്പോള്‍ എന്ത് സുഖം ആണെന്നോ.... ഒരു മൂളിപ്പാട്ട് കൂടി പാടിയാല്‍ അസ്സലാകും... പിന്നെയും പിന്നെയും ആരോ കിനാവിന്റെ ............

എത്രയോ ദിവസം ആയി ബ്ലോഗില്‍ ഒന്ന് വന്നിട്ട്...  തിരക്കുണ്ടായിട്ട്രല്ല.... ഒന്നിനും തോനുന്നില്ല... ഒരു ഉത്സാഹം എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു .... ഒന്ന് തുടങ്ങി വെച്ചാല്‍ പിന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല .... ഇനി എന്നും വരാമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു ....

എല്ലാ തിരക്കും ഒഴിവാക്കി ഒന്ന് എഴുതണം എന്ന് വിചാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് ദിവസങ്ങള്‍ ആയി... പക്ഷെ മനസ്സ് എവിടെയും നില്‍ക്കുന്നില്ല .... അഴിച്ചിട്ട പട്ടം പോലെ അത് എവിടൊക്കെയോ സഞ്ചരിക്കുന്നു.... ദിവസങ്ങള്‍ അങ്ങനെ പോകുന്നു ....എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യണം എന്നുണ്ട്....  ഒന്നും  പറ്റുന്നില്ല .... പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് വെറുതെ അലസമായിരിക്കുന്ന എന്നോട് അമ്മ പാടുന്ന ഒരു പാട്ടാണ് ഇപ്പൊ  ഓര്മ വരുന്നത് ....



  പറന്നു പോയ പക്ഷിയെ പിന്നെയും  പിടിച്ചിടാം                                           കാലമോ പോയെങ്കില്‍ പോയി കരുതി ജോലി ചെയ്ക നീ

വല്ലാതെ തല വേദനിക്കുന്നു .... പി എസ സി യില്‍ വണ്ണ്‍ ടൈം രേജിസ്ട്രറേന്‍    ചെയാന്‍  ശ്രമിച്ചതാ.... എന്താ പറയ്യാ .... ആകെ സൈറ്റ് ഓപ്പണ്‍ ആകുന്നു പോലും ഇല്ല .... വിളിച്ച അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍  ഇന്ന് ഒരു പാട് എക്സാം അപ്ലൈ ചെയെണ്ടാതിന്റെ ലാസ്റ്റ് ഡേറ്റ് ആണെന്ന് അറിയാന്‍ പറ്റി ... ഇന്ന് എന്തായാലും ഇനി പറ്റുമെന്ന് തോനുന്നില്ല .... നാളെ വീണ്ടും യുദ്ധത്തിനു  ഇറങ്ങാം .....  

ഇന്ന് തറവാട്ടില്‍ ഒന്ന് പോയി .... എത്രയോ കാലം ആയി അവിടെ നിന്ന് പോയിട്ട...  .... ടൌണില്‍ നിന്നൊക്കെ വിട്ട ഒരു ഉള്‍നാടന്‍ പ്രദേശം .... ചുറ്റും സ്നേഹത്തിന്റെ പച്ചപ്പ്‌ ... കിളികളെ നോക്കിയും പാട്ട് പാടിയും നടന്ന ഒരു കൌമാരക്കാരി ഉണ്ടായിരുന്നു അവിടെ .... ഇവിടെ വിട്ടു പോകുമ്പോള്‍ അവളുടെ ഉള്ളില്‍ പ്രതീക്ഷകലെക്കാള്‍ ഏറെ കരിഞ്ഞ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു .... ഇന്ന് അവളിലെക്കുള്ള അകലം ഒരുപാടാണ്‌ ... എല്ലാവര്ക്കും ബാംഗ്ലൂര്‍ ലെ വിശേഷം  ചോദിക്കുമ്പോള്‍ ‍  ഞാന്‍  നാടിന്റെ ഗന്ധവും രസവും  എന്നിലേക്ക് ആവാഹിക്കുകയായിരുന്നു .... സര്‍പ്പക്കാവിന്റെ അരികിലൂടെ അപ്പക്കള്ളി പറിച് നടക്കുമ്പോള്‍ എന്നിലെ ആ പഴയ കൌമാരക്കാരി ഇനിയും മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് ഞാന്‍ സന്തോഷത്തോടെ അറിഞ്ഞു ... എപ്പളാണ്  മടക്കം എന്ന് അമ്മായി ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചിരിച്ചതെ ഉള്ളു .... ഞാന്‍ എന്നും ഇവിടെ തന്നെ ആയിരിക്കും അമ്മായീ എന്ന് പറയാന്‍ കൊതിച്ചു ....

 

മനോഹരമായ ഒരു രാത്രി എല്ലാവര്ക്കും ആശംസിക്കുന്നു...

                                    വിസ്മൃതി 

                         

                                

 

  ജീവിതത്തില്‍ ഉണ്ടായ ഒട്ടപ്പെടളിനും വേദനകള്‍ക്കും ശേഷം ഒരു മാറ്റം ഞാന്‍ വല്ലാതെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു....   അതുകൊണ്ട് അച്ചനുണ്ടായ സ്ഥലം മാറ്റം  എനിക്ക് വല്ലാതെ ആശ്വാസം ആയി... എന്നെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ അച്ഛനും  അമ്മയ്ക്കും....   ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷകളോടെ വളര്‍ത്തിയ,  മകള്‍ ഇങ്ങനെ വിഷാദവതി ആയിരിക്കുന്നത് കാണാന്‍ ഏതു   മാതാപിതാക്കല്‍ക്കാന് ഇഷ്ടം ഉണ്ടാകുക...  എന്നെ സംബന്ധിച്ച  ഇത് ഒരു ഒളിച്ചോട്ടം തന്നെ...  അല്ലെങ്കില്‍ തന്റെ കൂട്ടുകാരനെ  വിധി തട്ടിയെടുത്ത  സ്ഥലത്ത്  ഒരു നിമിഷം പോലും ജീവിക്കാന്‍ എനിക്ക് പറ്റാത്ത അവസ്ഥ ആയിരുന്നു....  കുറച്ചു കൂടി അവിടെ തങ്ങിയാല്‍ ഞാന്‍ തന്നെ ഇല്ലാതാവുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് മാറിയേനെ.... ഈ കുറഞ്ഞ കാലത്തിന്റെ ഇടക്ക് എന്തൊക്കെ ആണ് സംഭവിച്ചത്...  എന്റെ ജീവിതം തന്നെ മാറിപ്പോയി... എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരന്‍ എന്റെ എല്ലാമായിരുന്നവന്‍ പത്രത്തിലെ ചരമക്കൊളത്തിലെ ഒരു പൊട്ടു മാത്രം ആയിപ്പോകുന്നത് നിസ്സഹായതയോടെ കണ്ടു നില്‍ക്കേണ്ടി വന്നു... അതില്‍ അവനു കൊച്ചുകുഞ്ഞിന്റെ മുഖം ആയിരുന്നു... 

 അച്ഛന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ  മകന്‍ ആയിരുന്നെങ്കിലും അവന്‍ എനിക്ക്  എല്ലാം ആയിരുന്നു...ചെറിയ പ്രായത്തില്‍ തുടങ്ങിയ സൌഹൃദം ... ഒരു കൂടപ്പിരപ്പില്ലാത്ത എനിക്ക് അവന്‍ എല്ലാം ആയിരുന്നു ... അങ്കിള്‍ എന്നും വീട്ടില്‍ വരുമായിരുന്നു ... പിന്നീട് എപ്പോളോ ആ  വരവ് നിലച്ചു ... അമ്മയോട് പലപ്പോളും അങ്കിള്‍ വരാത്തതിന്റെ കാരണം ഞാന്‍  തിരക്കിയിട്ടുണ്ട്.... ‍
അപ്പോള്‍ അമ്മ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കും.... ആ മുഖത്തുള്ള വികാരം എന്തെന്ന് എനിക്കിനിയും മനസ്സിലായിട്ടില്ല... മുതിര്‍ന്നവര്‍ തമ്മില്‍ പിണക്കം ഒക്കെ പതിവാണല്ലോ.... എന്നാലും വര്‍ഷങ്ങളോളം പിണങ്ങി ഇരിക്കാന്‍ കൂട്ടുകാര്‍ക്ക് പറ്റുമോ ...

അങ്കിള്‍  വരാതായ ശേഷവും അവന്‍ എന്നും എന്നെ കാണാന്‍ വരുമായിരുന്നു....  പക്ഷെ അതിനു ശേഷം അവനും ചില  മാറ്റ ങ്ങള്‍  ഉണ്ടായി... പിന്നീട് അവന്‍ ആരോടും സംസാരിക്കുന്നതായി ഞാന്‍  കണ്ടിട്ടില്ല....... ചെറുപ്പത്തില്‍ ഇത്രയും വായാടിയായ എന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ എന്ന് മുതലാണ്‌ ഇത്രക്ക് അന്തര്‍മ്ഖനായതെന്നു ഞാന്‍ അല്ഭുദപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്... അവന്‍ അന്തര്മുഖന്‍  അല്ല അവന്റെ ലോകം എന്നിലേക്ക് മാത്രം കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെട്ടതാണ്... എന്റെ മുന്നില്‍ അവന്‍ എന്നും വായാടി ആയിരുന്നു... കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴ പോലെ  അവന് സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കും.
ഞാന്‍ ഒന്നും ചോദിക്കാറില്ല  ... എന്റെ ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉത്തരം അവന്‍ ആയിരുന്നു ... അവന്‍ മാത്രം....  അവന്റെ കണ്ണില്‍ നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്നെ തന്നെ മറന്നിരുന്നു .... ഈ ലോകത്തെ മറന്നിരുന്നു...

എന്റെ സാമീപ്യം അവന്‍ എത്ര ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നുവോ അത്രയും അവന്‍  മറ്റുള്ളവരുടെ നിഴല്‍ പോലും വെറുത്തിരുന്നു...  രാവോ   പകലോ നോക്കാതെ എന്റെ മുറിയില്‍ കയറി വരുന്നത് അമ്മയ്ക്കും അച്ഛനും   ഇഷ്ടം അല്ലെന്നു കരുതി ആകാം .... അവരുടെ കാലൊച്ച കേള്‍ക്കുമ്പോലെ അവന്‍ എവിടെയോ മറഞ്ഞിരുന്നു ... എന്നെ  തനിയെ ആക്കി കൊണ്ട്.... എന്റെ മുഖത്തെ പ്രകാശം കാണുമ്പോളോക്കെ അമ്മ എന്നെ പിടിച്ച പൊട്ടി കരയും... അമ്മയെ വിട്ടു ഞാന്‍ ഒരിക്കലും അവന്റെ കൂടെ പോകില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാന്‍ അമ്മയെ സമാധാനിപ്പിക്കും....  അപ്പോള്‍ എനിക്ക് അവനോടു വല്ലാത്ത ദേഷ്യം വരും.... അവന്‍ അവന്റെ അമ്മയെ എങ്കിലും സ്നേഹിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍... ഒരു ദിവസം അവര്‍ എന്റെ വീട്ടില്‍   വന്നു ഒരുപാട് കരഞ്ഞു... അമ്മയോട്  എന്തൊക്കെയോ രഹസ്യം പറയുന്നത് കേട്ടു... എന്നെ കണ്ട ഉടനെ അവര്‍ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.... മോളോട് എനിക്ക് അസൂയ തോനുന്നു എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു.... അന്ന് അവനോട ഞാന്‍    കുറെ നേരം പിണങ്ങി കിടന്നു....  അവന്‍ എന്റെ  കണ്ണീര്‍  തുടച് മാപ്പ് പറഞ്ഞപ്പോലെക്കും എന്റെ പരിഭവം അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതായിരുന്നു....

 അവന്‍ വരാത്ത ദിവസങ്ങളില്‍ എനിക്ക് ചുട്ടു പൊള്ളുന്ന പനിയും വിറയലും പതിവായി... അപ്പോളൊക്കെ അച്ഛനും അമ്മയും എന്നെ ഉടനെ  ഡോക്ടറുടെ അടുത്ത എത്തിക്കുമായിരുന്നു... അച്ഛന്‍ വല്ലാത്ത മൌനത്തില്‍ ആയിരിക്കും... അമ്മ തേങ്ങി കരയും.... കരയുന്നതല്ലാതെ അമ്മ ഒരിക്കലും അവനെ ശപിച്ചില്ല....

 അടുത്ത ദിവസം അവന്‍ വന്നു ഒരുപാട് മാപ്പ് പറയും... എനിക്ക് പൊട്ടി ചിരിക്കാന്‍ തോന്നും... അവനും എന്റെ കൂടെ ചിരിക്കും... എന്നോടവന്‍ മത്സരിക്കും...

 അന്ന് അവന്‍  തന്ന മയില്‍ പീലി തുണ്ട് സ്വപ്നം കണ്ടാണ്‌ ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നത്...  ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വല്ലാതെ വിയര്ത്തിരുന്നു ...കുട്ടിക്കാലത്  അവന്‍ തന്ന മയില്‍‌പീലി     എന്റെ പുസ്തകത്തില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്നു...   അത് ഇരട്ടിക്കുന്നത് കാണാന്‍ വര്‍ഷത്തോളം കാത്തിരുന്നു .. അതൊന്നു കാണാന്‍ , തൊടാന്‍ എനിക്ക്   ആഗ്രഹം ആയി.... ഞാന്‍ ശബ്ദം ഉണ്ടാകാതെ തട്ടിന്‍ പുറത്ത് കയറി   മയില്പീളിക്കായി തിരഞ്ഞു.... മയില്പീളിക്കൊപ്പം ഒരു പത്രക്കെട്ട് എന്റെ മുന്നിലേക്ക് വീണു...വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പുള്ള പഴക്കം കൊണ്ട് നിറം മങ്ങിയ പത്രം ... അതിനു വല്ലാത്ത പഴമയുടെ മണം ... ഒന്ന് മറിച്ചു നോക്കാന്‍ തോന്നി ... ഭര്‍ത്താവും മകന്റെയും ജഠതിനരികില്‍ ‍ പൊട്ടിക്കരയുന്ന ഒരമ്മ എന്നെ നടുക്കി ...  അച്ഛന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ മകളുടെ പിറന്നാള്‍ ആഘോഷം കഴിഞ്ഞു  മടങ്ങുമ്പോള്‍     കാര്‍ അപകടത്തില്‍ മരിച്ച എട്ടു വയസ്സുകാരനെ ഞാന്‍ സൂക്ഷിച് നോക്കി .... എനിക്ക് കണ്ണില്‍ ഇരുട്ട് കയറി... കൂട്ടുകാരന്റെ ജഠതിനരികില്‍ ഇരുന്നു  കരയുന്ന പിറന്നാള് കാരിയെ ഞാന്‍ മുന്നില്‍ കണ്ടു ....എന്റെ കാഴ്ച വല്ലാതെ മങ്ങുന്നുണ്ടോ  ‍   എല്ലാം ഇരുട്ടിലാകുന്നു ...  എനിക്ക് ചുറ്റും ഇരുട്ട്....ദൂരെ  ആരോ കരയുന്നു....

കണ്ണ്  തുറന്നപ്പോള്‍  ഡോക്ടര്‍ മുന്നില്‍ ഇരുന്നു ചിരിക്കുന്നു... ആര്‍ യു ഓള്‍ റൈറ്റ്?   ഞാന്‍ ചിരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു .... ഡോക്ടര്‍ എന്റെ ചുമലില്‍ തട്ടി...  എല്ലാറ്റിലും ഒരു മാറ്റം അനിവാര്യമാണെന്ന് അച്ഛനോട് ഉപദേശിച്ചു... ഇനി ഇവിടേക്ക് വരാന്‍ ഇടവരാതിരിക്കട്ടെ എന്ന് എന്നെ അനുഗ്രഹിച്ചു 

 ഹോസ്പിറ്റലില്‍ നിന്നും പുറത്ത് ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ എന്റെ മനസ് ശാന്തം ആയിരുന്നു.... ഇന്ന് ഞങ്ങള്‍ പുതിയ വീടിലേക്ക്‌ താമസം മാറി... അച്ഛന്റെ പുതിയ ജോലി സ്ഥലം അടുത്ത് തന്നെ ആണ്... അച്ഛന്‍ നേരത്തെ വീട്ടില്‍ എത്തും.. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക്  ശേഷം ഞാന്‍ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും ഒരു പാട് സംസാരിച്ചു... ഇവിടെ വന്ന ശേഷം എന്നെ ഒരിക്കല്‍ പോലും ഏകാന്തത എന്താണെന്ന് അവര്‍ അറിയിച്ചില്ല... അവര്‍ ഉറങ്ങിയാല്‍ ഞാന്‍ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കും... നക്ഷത്രങ്ങളെ കാണുമ്പോള്‍ എനിക്ക് വല്ലാത്ത ആശ്വാസം ആണ്.. അതിലൊരു നക്ഷത്രം എന്നോട് എന്നും കണ്ണ് ചിമ്മും....



   

ഈ ലോകത്തിന്റെ കോണിലുള്ള എല്ലാവര്ക്കും ശുഭ  രാത്രി നേരുന്നു...

ഇന്ന് ഓണത്തിന്റെ ഒന്നാം ദിനം.... പ്രകൃതിയും  മനസും ഒരുപോലെ പൂത്തുലയുന്ന കാലത്തിന്റെ ആരംഭം... പുല്ചെടിയെ ഈറനണിയിച്ചു കൊണ്ട് ജലകണങ്ങള്‍ ഓണത്തെ വരവേല്‍ക്കും .. കാക്ക  പൂക്കളും തുമ്പപ്പൂവും  ഒരു പരവതാനി തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ടാകും ...  ഇതൊക്കെ ഓണ സങ്കല്‍പം...   ഇന്ന് കാലം മാറിയില്ലേ ....    രാവിലെ എഴുന്നെട്ടപ്പോലാണ്    അത്തം ആണെന്നറിഞ്ഞത് ....    എന്നെ പൂക്കള്‍ പരിക്കാനെല്പിചു അമ്മ അമ്പലത്തില്‍ പോയി. ഇന്ന് ആദ്യ ദിവസം അല്ലെ.. കടയിലൊന്നും  ഇറക്കുമതി പൂക്കള്‍ കിട്ടില്ല....  വീടിലെ ചട്ടിയില്‍ വെച്ചിരിക്കുന്ന ശ്രീലങ്കന്‍ മുല്ലയും മുള്ളിന്‍ പൂക്കളും  പറിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോളാണ് എനിക്ക്  തുമ്പ പൂവിന്റെ കാര്യം ഓര്മ വന്നത്...  അത് എവിടെ നിന്ന് സംഘടിപ്പിക്കും ?  പറമ്പില്‍  കാണാനില്ല....  ബാകി ഭാഗത്തൊക്കെ റബ്ബര്‍ കാടുകളാണ് ... അവിടെ തുംബക്ക് സ്ഥാനം ഇല്ല  ഇന്ന് തുമ്പ ഇല്ലാതെ തന്നെ പൂക്കളം  ഉണ്ടാക്കേണ്ടി വരും ....  ഒരു നിമിഷം ഞാന്‍ എന്റെ  കുട്ടിക്കാലത്തെ   പറ്റി ഓര്‍ത്തു പോയി ...

 കാല്കൊല്ല   പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു വീട്ടില്‍    വരുന്ന  ഞങ്ങള്‍ക്ക് അച്ഛമ്മ  ആളെ ഏല്‍പ്പിച്   ഒരു വട്ടി  ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ടാകും ....    ഞങ്ങള്‍  ഊണ്  പോലും കഴിക്കാതെ വീട്ടിന്റെ അടുത്തുള്ള  മലയിലേക്ക് ഓടും ..അവിടെ     എതുമ്പോളെക്കും  ഞങ്ങള്‍ ഒരു വലിയ സംഘം തന്നെ ആയിട്ടുണ്ടാകും    ... മലയിലെതിയാല്‍  ഇതുപോലുള്ള ഒരുപാട് സംഘങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകും ...  കൊച്ചു കൊച്ചു സംഘങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള  മത്സരം ആണ് പിന്നെ ...  കൂടുതല്‍ പൂ കിട്ടാന്‍ വേണ്ടി കുട്ടികള്‍ എന്ത് സാഹസത്തിനും മുതിരും..  ചെങ്കുത്തായ തലേ ദിവസത്തെ മഴ കൊണ്ട് നനഞ്ഞു കിടക്കുന്ന നന്നായി വഴുക്കുന്ന   പാറയിലും വലിയ  മരത്തിലും ഒക്കെ കുട്ടികള്‍ വലിഞ്ഞു കയറും.... വട്ടി  നിറയെ തുബപ്പൂവും കുമ്പിളില്‍ കാക്ക പൂവും മുക്കുത്തിയും പിന്നെ പേരറിയാത്ത ഒരുപാട് പൂക്കളും മടങ്ങുമ്പോള്‍ കയ്യിലുണ്ടാകും...  അന്ന് അതൊക്കെ നനച്ചു വെക്കും... അടുത്ത ദിവസം പുലര്‍ച്ചക്ക് വീണ്ടും പൂ പറിക്കാന്‍ ഇറങ്ങും... ഒരായിരം തുമ്പ പൂക്കള്‍ വീണ്ടും ഞങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി വിരിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും ....  മനസ്സില്‍  പറയാനാവാത്ത  ആനന്ദം നിറയും... അതൊരു വല്ലാത്ത കാലം...

  ഇന്ന് തുംബക്ക് വംശ നാശം വന്നെന്നു തോനുന്നു... ആ കാലത്തോടൊപ്പം എല്ലാം പോയി.... ഇനി ഇന്ന് തുമ്പയും കൊക്കൊതിയും മുക്കുത്തിയും ഇല്ലാതെ പൂവിടുക തന്നെ...

ജീവിതത്തില്‍ നാം ആഗ്രഹിച്ചത് എല്ലാം ലഭിക്കുന്നവര്‍ ഉണ്ടാകാം.  പക്ഷെ അവര്‍ ജീവിതത്തില്‍ തൃപ്തരായിരിക്കുമോ.... ഇല്ല... അവര്‍ കൂടുതല്‍ ആഗ്രഹിച് കൊണ്ടേ ഇരിക്കും...  ഒന്നിലും അവര്‍ക്ക് തൃപ്തി ഉണ്ടാകില്ല ആഗ്രഹിച്ചത് കിടാത്തവര്‍ അതില്‍ ദുഖിതര്‍ ആയിരിക്കും...  പിന്നെ ആരാണ് എപ്പോളും സന്തോഷവാന്മാര്‍ ആയിരിക്കുന്നത്? കിട്ടിയതില്‍ ത്രിപ്തരായി ജീവിക്കുന്നവര്‍ തന്നെ... പക്ഷെ കിട്ടിയത് കൊണ്ട് മാത്രം തൃപ്തരായാല്‍ ജീവിതത്തില്‍ എന്തെങ്കിലും ഉയര്‍ച്ച ഉണ്ടാകുമോ... പിന്നെ എന്താണ് വേണ്ടത്... നേടാന്‍ വേണ്ടി പരിശ്രമിക്കാം പക്ഷെ നേടിയില്ലെങ്കില്‍ ദുഖിക്കരുത്... എനിക്ക് ഇത്ര എങ്കിലും കിട്ടിയല്ലോ... എന്നോര്‍ത് സന്തോഷിക്കുക.. പരിശ്രമത്തെ കൈ വിടാതിരിക്കുക... വീണ്ടും നേടാനായി സ്വപ്നം കാണുക.. അത് ശക്തമായ എന്നാല്‍ ആരോഗ്യകരമായ ധിഷണ ആയി വളര്‍ത്തുക... അതോടൊപ്പം ജീവിതം ആസ്വദിക്കുക.... നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ള സഹജീവികളെ കാണുക... പലരും ജീവിതം ഇനി എങ്ങനെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോകും എന്നറിയാതെ വിഷമിക്കുന്നവരാന്... തനിക്ക് കഴിയുന്ന രീതിയില്‍ അവരെ സഹായിക്കുക... അതില്‍ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുക... അപ്പോള്‍ നമ്മുടെ ജീവിതവും നമ്മോടൊപ്പം സുഗമം ആകും..

നനുത്ത ഈ പ്രഭാതം എനിക്ക് ഒരുപാട് ഓര്‍മ്മകള്‍ എന്നില്‍ ഉണര്‍ത്തുന്നു ... എന്തോ ഒരു നോസ്ടാല്ജിക്  ഫീലിംഗ്... രാവിലെ സ്കൂളിലേക് പോകുന്ന മടിയുടെ പഴമ മണക്കുന്ന പ്രഭാതം മുതല്‍ കോളേജിലെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ദിനങ്ങള്‍, ഒടുവില്‍ ഹോസ്പിടളിലെ ഉത്തരവാടിതത്തിന്റെ നേര്‍ത്ത ചൂടുള്ള പ്രഭാതം വരെ എന്റെ മനസിലേക്ക് വരുന്നു... നാട്ടില്‍ നിന്ന് പോയ ശേഷം ഇങ്ങനെ ഒരു ഫീലിംഗ് ആദ്യം ആയിട്ടാണ്... പഴയ കൂടുകാരികളെ കാണാന്‍ വല്ലാത്ത മോഹം... അവരോടൊപ്പം കളിച്ചും ചിരിച്ചും പിണങ്ങിയും ഇണങ്ങിയും ദിവസങ്ങള്‍ പങ്കിട്ടത് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ വല്ലാത്ത നഷ്ടബോധം... അന്ന് നടന്നിരുന്ന ഒടപ്പൂ പൂത്ത വഴിയിലൂടെ എന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ക്കൊപ്പം  പോകാന്‍  വല്ലാത്ത മോഹം... അങ്ങനെ ഒരു ജീവിതം ഉണ്ടാകില്ലല്ലോ.. പോയകാലം ഒരിക്കലും തിരിച്ച വരില്ലല്ലോ....

നാടിലെത്തി..  ഇവിടെ വന്ന രണ്ടു ദിവസം നല്ല മഴ... പിന്നെ ആണെങ്കില്‍ മഴയെ ഇല്ല...  നല്ല കഥ തന്നെ..  കര്‍ക്കിടകത്തില്‍ വരാന്‍ മറന്ന മഴ ചിങ്ങത്തില്‍ വന്നെന്നാണ്  വിചാരിച്ചത്...  എന്തായാലും 2 ദിവസം നല്ല മഴ കിട്ടി.  കാലാവസ്ഥ ഒക്കെ ആകെ മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇത് മനുഷ്യന്റെ തെറ്റായ ചെയ്തികളുടെ ഫലം ആണോ അതോ എല്‍നിനോ യുടെ വികൃതി ആണോ എന്തോ?...

           ഇന്ന് ഞാന്‍ നടിലെക്ക് പോകുന്നു.... ഇനി ഓണം കഴിഞ്ഞേ മടക്കമുല്ള്ളൂ...  നാട്ടില്‍ എത്തിയാല്‍ പിന്നെ ബ്ലോഗ്‌ എഴുത്തൊന്നും നടക്കില്ല... ഒരുപാട് അമ്പലലങ്ങളില്‍ പോകാനുണ്ട്... ഏറ്റുമാനൂര്‍  മുതല്‍ രാജാ രാജേശ്വരി ക്ഷേത്രം വരെ പോകണം എന്നുണ്ട്.... പിന്നെ ഒരുപാട് വീടുകളില്‍ പോകനുമുണ്ട്.... വളരെ കാലം കഴിഞ്ഞ വരുന്നതല്ലേ... പോയില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ എല്ലാര്ക്കും പരിഭവം പറയാനുണ്ടാകും... എന്റെ അടുത്ത കൂടുകാരിയുടെ സഹോദരിയുടെ നിക്കഹും ഓണത്തിനാണ്...  അവളുടെ ഉമ്മ ഉണ്ടാക്കി തന്ന ബിരിയാണിയുടെ സ്വാദ് ഇന്നും എന്റെ നാവിലുണ്ട്.... ഓണത്തിനിടക്ക് ഒരു ബിരിയാണിക്കും വകയുണ്ട്....  പിന്നെ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരു അധ്യാപികയെ ഒന്ന് കാണാനുമുണ്ട് ... അവര്‍ കേരളത്തില്‍ തന്നെ  അറിയപ്പെടുന്ന  നല്ല ഒരു ഡോക്ടറാണ്.... അവിടെ എന്റെ ഒരു ബന്ധുവിനെ കാണിക്കണം.... പിന്നെ എന്റെ ഏക  അനിയത്തിയെയും കൂടി കോഴിക്കോട് കടകള്‍ മുഴുവന്‍ ഒന്ന് തെണ്ടണം... ഇതൊക്കെ ലിസ്റ്റില്‍ ഉണ്ട്... 15 ദിവസം കൊണ്ട് എല്ലാം തീര്‍ക്കണം...    എന്തൊക്കെ നടക്കുമെന്നറിയില്ല....   31 നു തിരിച്ചെത്തണം... 1നു എന്റെ പുതിയ ജോലി സ്ഥലത്ത് ജോയിന്‍ ചെയ്യാനും ഉണ്ട്... എന്തായാലും സുഹൃത്തുക്കളെ ഇനി ഓണം കഴിഞ്ഞിട്ട കാണാം....  എല്ലാവര്ക്കും എന്റെ ഓണാശംസകള്‍... 

 ഏകാന്തതയില്‍ ഈ രാവിലെ നിഴലുകള്‍ എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു

പകലിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഈ നിലാവിനോട് ഞാന്‍ പങ്കു വെക്കട്ടെ

ഹൃദയത്തിന്‍ തേങ്ങല്‍  അടങ്ങുമ്പോള്‍ തമസ് എന്നെ  തലോടുന്നു 

രാപ്പാടി തന്‍ പാട്ട്  എനിക്ക് താരാട്ടാവുന്നു